Κατά τα τελευταία έτη, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε πολλές χώρες διεθνώς, έχει εκδηλωθεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ουσιοεξάρτηση του γυναικείου πληθυσμού. Οι μελέτες και η κλινική εμπειρία επισημαίνουν σημαντικές, κυρίως ψυχικές και κοινωνικές, αλλά και βιολογικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών, αφενός ως προς τους παράγοντες που ωθούν τις γυναίκες ώστε να εμπλακούν με τις ουσίες και να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη πορεία εξάρτησης, και αφετέρου ως προς τη διαδικασία αναζήτησης βοήθειας για την απεξάρτηση. Η μαρτυρία της εξαρτημένης γυναίκας οποιασδήποτε ηλικίας, της εξαρτημένης μητέρας, της μετανάστριας και της πρόσφυγος μας μαθαίνει πολλά και μας καλεί να γίνουμε κοινωνοί των σκληρών «ιστοριών» της, πάνω απ’ όλα, όμως, να αφουγκραστούμε την ψυχή της, την κραυγή της αποξένωσης και το στίγμα της απεξάρτησης.
Αν και το παρόν πόνημα, κατά βάση, αναφέρεται στην ουσιοεξάρτηση των γυναικών, παράλληλα, προσδίδει ιδιαίτερη έμφαση στη δύναμη της γονικής αγάπης, του δεσμού, και της ψυχοθεραπείας, αλλά και στο νόημα που αυτά έχουν, όσον αφορά τον δύσκολο αγώνα απεξάρτησης από τις ουσίες.
