Αν αυτό το βιβλίο ήταν το ίδιο κοινωνική έρευνα, θα ήταν μια συμμετοχική έρευνα δράσης, όπου όσοι μαθητεύουν στις ερευνητικές μεθόδους προσπαθούν να μειώσουν την απόσταση που τους χωρίζει από αυτό το γοητευτικό και ταυτόχρονα απαιτητικό γνωστικό πεδίο. Οι μέθοδοι κοινωνικής έρευνας κινούνται ίσως περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πειθαρχία σε ένα πλαίσιο στο οποίο θεωρείται απαραίτητη η διαρκής εξήγηση, η αυστηρή καθοδήγηση και, εν τέλει, η εξάρτηση από κάποιον που «ξέρει» περισσότερα από εμάς.
Το βιβλίο καλύπτει τα περισσότερα από τα βασικά ζητήματα της συλλογής και παραγωγής δεδομένων, καθώς και της ποσοτικής και ποιοτικής ανάλυσης στην κοινωνική έρευνα. Ωστόσο, προσεγγίζει τις μεθόδους κοινωνικής έρευνας από μια εναλλακτική σκοπιά, τη βιωματική. Εμπλέκει τους αναγνώστες σε μια λογική αντιληπτικής ισότητας, με αφετηρία ότι «στην άγνοια των μεθόδων έρευνας είμαστε όλοι ίσοι». Ταυτόχρονα, καλώντας τους να μιλήσουν σε πρώτο πρόσωπο φιλοδοξεί να τους κινητοποιήσει πνευματικά με σκοπό εν τέλει να τους απελευθερώσει από την προσκόλληση στην ανάγκη για «κάποιον» ή για «κάτι» που διαρκώς τους εξηγεί τις ερευνητικές μεθόδους – ακόμα και αν αυτό το κάτι είναι τελικά το ανά χείρας βιβλίο.
